Renk seçin:


Belki O Zaman Sarılabilirim

Belki O Zaman Sarılabilirim

Küçük kız, annesiyle yürürken birden durdu. Yağmur damlacıklarıyla ıslanan gözlüğünü çıkartarak baktığı şey, babasıyla birlikte bisiklette giden bir başka
kız çocuğuydu. Bisikletin arka tarafındaki minder üzerine oturan kız, düşmemek için babasına sıkı sıkı sarılmış ve soğuktan pembeleşen yanaklarını onun
sırtına dayamıştı. Adamın ara sıra yana dönerek söylediği sözler, küçük kızı kıkır kıkır güldürüyordu.

Kaldırımdaki kız bisikletin arkasından bakarken, annesi durumu fark edip:

—Evdekiler yetmiyormuş gibi gözün hâlâ bisikletlerde, diye çıkıştı. Ama eğer beğendiysen, baban ondan da alır.

Küçük kız, yumuşak bir sesle:

—Bisiklete değil kıza bakmıştım, dedi. Babası o vaziyette bile kendisiyle sohbet ediyor da…

Annesi, küçük kızının kürklerle çevrili şapkasını düzeltirken, onu hiç duymamış gibiydi:

—Arkadaşların, bu havada bile okula yürüyerek geliyor, dedi. Halbuki baban, işe giderken de olsa, vakit ayırıp seni Mercedes’iyle getiriyor.

Kızın gözü yine bisikletteydi. Kadın, alaycı bir ifadeyle:

—İstersen baban da seni bisikletle getirsin, diye devam etti. Ne de güzel yakışır, öyle değil mi?

Küçük kız, inci taneleri gibi süzülen gözyaşlarını annesinden saklamaya çalışırken:

— Çok isterdim, diye cevap verdi. Belki o zaman babama sarılırdım….
.

SEVGİNİN YERİNİ HİÇBİR ŞEY ALAMAZ. UNUTMAYALIM…

ZİYARETÇİ YORUMLARI

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

BİR YORUM YAZ