Renk seçin:


Gerçek Yaşanmış Bir Hikaye

Gerçek Yaşanmış Bir Hikaye

Selamun aleykum arkadaşlar öncelikle kendimi tanıtmak istiyorum. 19 Yaşındayım ve yürüme engelliyim.

Bundan dört yıl öncesine kadar dünyaya dalmış bir haldeydim yüzümden boya eksik olmazdı. Girdiğim ortamlarda da büyükler ‘yap bir daha mı dünyaya geleceksin’ derlerdi.

Akşam olunca yine yalnızdım kim vardı, sadece ben… Her anım isyandı zaten gündüz gördüğüm sevgililer, evliler canımı yakardı gece isyan dolu sözlerle Rabbime karşı gelirdim.

Bir gün ayağımda yara çıktı bu gittikçe derinleşti artık ayağımda kemik görünür hale geldi. Doktor kemik parçalarını eller olmuştu… Sonra hastaneye yatmama karar verdiler. Dört ay boyunca hastanede kaldım her günüm yine isyan, yine nedenler, ‘al canımı artık, beni neden böyle yarattın sevilmiyor muyum?’ Gibi şeyler söylerdim.

Dört ayım isyanla geçti. Bir gün facebook’ta bir bayan ile tanıştım. O da benim gibi engelliydi, tek farkla onun hayat sevinci gerçekti ‘imtihan’ der geçerdi.

Üzülmezdi onu birkaç gün örnek aldım. Sustum isyan etmedim… sonra doktor başka hastaneye nakletti orda ameliyat olup eve geldim. İyileşmiştim artık, dikişler alınmıştı tam iyi oldum derken yara tekrar açılmaya başladı.

Bir yakınım bana sürekli ‘Fatiha oku yaraya üfle’ derdi. Birkaç gün isteksiz okuduktan sonra içime bir istek düştü inanarak dua ettim bir hafta içinde iyileşti.

O gün Rabbimin kudretine şahit oldum. Şimdi kendi kendime düşünüyorum da dört ayı boşu boşuna isyanla geçirmişim.
Allah’tan istemedim ki hiç, hiç dua etmedim ki namazım yarım yamalaktı. Ne için yaşıyordum ki?

Dört ay boyunca uğraşan doktorların boş olduğunu, doktorların bir sebep olduğunu Fatiha ile öğretmişti bana. Önce şifayı Allah’tan sonra şifaya sebep olan doktorlardan yardım istemeliydim.

Ben sadece kafamı kapatırdım yüzüm boya içindeydi. Rabbim bana Emrindeki gibi kapanmayı nasip etti.

Artık evde duramaz olmuştum bir arayış içerisindeydim. Her gün Rabbime ‘Sana daha yakın olabilmem için bana bir yol göster’ diye dua ederdim. Artık tek amacım Allah’a yakın olmaktı. Her şeyin boş olduğunu ölümün anlık olduğunu öğrenmiştim.

Bir gün annem hasta diye pazara çıkmak için hazırlandım. Evden çıkarken de her zamanki istek ile dua ettim. ‘Allah’ım bana bu Ramazan-ı Şerif hatırına yolunda olmayı, Sana hizmet edebilmeyi bana nasip et.’

Pazarda bir abla ile karşılaştım bana gittiği kurstan bahsetti. Bende o kursa gitmeye başladım. Allah için bir şeyler yapmaya çalışıyordum artık.

Eskiden hiçbir duam kabul olmazken şimdi her duam kabul oluyor. Sebebi ise teslimiyet. Allah Sabredenlerle Beraberdir… bu ayet benim sabrıma, imtihanıma merhem oldu.

Size anlatmak istedim ben ibret aldım, Belki benim gibi kardeşlerimde vardır onlar da İnşaAllah ibret alırlar…
Allah’a Emanet

——
Allah-u Zülzelal bize de ibret almayı nasip etsin inşaAllah

ZİYARETÇİ YORUMLARI

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

BİR YORUM YAZ