Renk seçin:


Peygamber Efendimiz ile Yetim Çocuk

Peygamber Efendimiz ile Yetim Çocuk

Bir bayram sabahı Peygamber Efendimiz (s.a.v.) Hazretleri, çocukların neşeli neşeli oynadıklarını gördü. Çocukların neşeli olmaları Peygamber Efendimizi sevindirdi. Onlara sevgi ile baktı. İçlerinde birinin elbiseleri yırtık, boynu bükük, gözleri yaşlı idi. Peygamber Efendimiz (s.a.v.) Hazretleri, çocuğa yaklaştı:

-Niçin ağlıyorsun? Neden arkadaşların gibi sen de gülüp oynamıyorsun? Çocuk kendisiyle konuşan zâtın Peygamber
Efendimiz olduğunu bilmiyordu:
-Efendim! Babam Resûlüllah’ın ilan ettiği gazvesinde vefat etti. Annem de bir başkasıyla evlendi. Ben de evde tek başıma yapayalnız kaldım. Ne yiyeceğim var, ne içeceğim ve ne de giyeceğim. Bu arkadaşlarım biraz sonra sevinçle evlerine gidecekler. Büyük bir sevinç ile anne ve babalarının boyunlarına sarılacaklar. Hepsinin sıcak birer yuvaları var. Arkadaşlarım “Anne-baba” dedikçe benim içim kan ağlıyor. Peygamber Efendimiz (s.a.v.) Hazretleri, mübarek elleriyle çocuğun göz yaşlarını sildi. Şefkat ile çocuğun ellerinden tuttu. Kucağına aldı. Bağrına bastı:
İster misin. Ben senin baban olayım, Âişe annen. Ali amcan, Fatıma ablan. Hasan ve Hüseyin kardeşlerin, olsun, dedi. Bunun üzerine çocuk kendisiyle ilgilenen kişinin Peygamber Efendimiz (s.a.v.) olduğunu anladı. Çığlık atarak:
-Niçin razı olmayayım yâ Rasûlallah, dedi. Peygamber Efendimiz {s.a.v.) Hazretleri o yetim ve kimsesiz çocuğu mübarek sırtlarına alarak evine götürdü. Peygamber Efendimiz (s.a.v.) Hazretleri o yetim ve kimsesiz çocuğu evlâd edindi. Başını yıkadı. Elbisesini değiştirip güzel elbiseler giydirdi. Karnını doyurdu. Çocuk gülerek, sevinerek, arkadaşlarının yanına gitti. Arkadaşları başına üşüştüler. Hayretle sordular:
-Ne oldu sana, az önce ağlıyordun; şimdi gülüyor ve seviniyorsun? Çocuk:
-Biraz önce açtım, şimdi karnım doydu. Elbiselerim eskiydi, şimdi ise yeni oldu. Az önce kimsesiz bir yetim idim; ama şimdi Rasûlüllah babam, hazreti Aişe annem. Hasan ve Hüseyin kardeşlerim, Hazreti Ali amcam ve Hazreti Fatıma da ablam oldu. Ben sevinmeyeyim de kim sevinsin? dedi. Bunun üzerine orada bulunan bütün çocuklar;
“Ne olaydı, bizim babalarımız da Allah yolunda şehid olsaydı da biz de bu büyük şerefe erseydik” diye temenni de bulundular.

Kaynak : İsmail Hakkı Bursevi, Rûhu’l-Beyan Tefsiri

ZİYARETÇİ YORUMLARI

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

BİR YORUM YAZ